Baby, Feminisme

Bijna toe aan iets positiefs

Ik was eigenlijk aan het werken aan een post rond positieve vibes. Ik had er wel nood aan, begin de frustraties stilaan een beetje beu te worden.

En toen las ik deze blog van A perfect day for a picknick voor beslistfeminist.be van de Vrouwenraad en die zette me weer even aan het denken.

Ik kreeg onlangs te horen van m’n werk dat ze me er niet terug verwachten. Ik ben vervangen door iemand ‘die het wel aankan’. Vooraf dacht ik dat ik zou juichen om het nieuws dat ik zelf niet de boodschap moest brengen er mee te willen stoppen. Maar die constante verwijzing ‘dat ik het niet aankan’ deed me wel wat.

Ze verstonden het daar wel op mijn werk, de collega’s. Dat ik niet ging terugkomen. Want het is zwaar he, voltijdse job (met al die deadlines en flexibel werk en dat zonder compensatie) en dan dat pendelen en dan binnenkort ook nog eens dat tweede kind.

Hoe lief ik het ook vind dat ze het verstaan (en een aantal doet dat echt om de juiste redenen), toch klinkt het zo fout. Wegwerpmaatschappij ten top. Want het is makkelijker he, iemand aannemen die geen rekening hoeft te houden met kinderen ’s avonds en in de weekends. Waarvan de nachtrust niet afhankelijk is van een externe en extreem wisselvallige factor. Die op bijzonder cruciale momenten er altijd staat en niet plots vanalles moet regelen voor een ziek kind of zelf ziek wegvalt.

Blijkbaar bestaan er jobs die je niet aankan als moeder. Beste werkgevers, in het najaar begin ik aan een ronde solliciteren. Gelieve meteen in de jobomschrijving te zetten of moeders welkom zijn.. Dat bespaart jullie al heel wat miserie om werkbaar werk aan te bieden.

Ik heb geen medelijden nodig. Niet de bevestiging dat het toch zwaar is he, moederschap combineren met werken. Ik wil gerust verantwoordelijkheid, mijn hoofd gebruiken, … Graag zelf. Een uitdagende job waar ik energie uit kan halen. Maar wel in combinatie met mijn gezin, waarin ook mijn lief zorgtaken op zich kan nemen. De combinatie kunnen bolwerken zonder telkens dat schuldgevoel over me heen te krijgen dat ik mijn collega’s te kakken zet. Dat ik maar een tandje moet bijsteken want X en X kunnen het wel.

Eerder deze week maakte ik kennis met een tekst die nogal wat ongenoegen spuidde over ‘moedermormonen’, die een boodschap van gedeelde zorg pretendeerde uit te dragen. Ik ergerde me er dood aan. Het deed me akelig terugdenken aan de tijd dat ik op het werk loog over het feit dat ik nog borstvoeding gaf en vooral niet vertelde dat we ons kind tijdens slechte nachten nog bij ons in bed namen. Ik loog (of verborg) om niet afgeschilderd te worden als anti-feministe, moedermormoon. En om niet het ergerlijke ‘eigen schuld dikke bult’ te moeten horen als het over vermoeidheid ging.

Wat mij er vooral aan stoorde, is dat de auteur het stereotiep dat er rond zorg blijft bestaan, in de schoenen schuift van de zorgende vrouw. “Vrouwen, bevrijd u uit het juk”. Ja, ook ik maak(te) me schuldig aan het corrigeren van het lief als hij de zoon niet op de juiste manier troost, of eender wat. En ja, de situatie liep zodanig uit de hand dat ik uiteindelijk de touwtjes in handen had en het merendeel van de zorgende taken uitoefende. Na 3 maanden continu bij elkaar te zijn, ken je als vrouw je kind beter dan wie ook. En ook nu nog zie ik de zoon gewoon veel meer dan het lief (overvolle agendaproblemen). Omdat je weet dat trial and error frustraties kan uitlokken, bij alle partijen, deed ik het soms dan maar gewoon zelf.

Is dat mijn schuld? Sommigen zullen zeggen van wel. Ik schuif het in de schoenen van onze maatschappij. Dit najaar ga ik minstens een half jaar thuis zijn bij de dochter. Het lief 10 dagen (als hij al mag van zijn werkgever). En het gaat nog steeds druk zijn voor hem, dus ga ik als ‘thuisblijver’ ook nog eens het gros van de huishoudelijke taken op mij ‘mogen’ nemen. Verander dat dan maar eens als je opnieuw begint met werken. Je moet als koppel al heel wat barrières doorbreken om die rollen om te keren.

 

Advertenties
Standaard

10 gedachtes over “Bijna toe aan iets positiefs

  1. Dankje voor deze tekst. Hier weer in de lappenmand met een ziek kind. Hoe hard ik ook probeer mijn leven op de rails te krijgen en mijn gemoed wat op te krikken en aldus weer een meer betrouwbare werknemer en vriend en … te zijn, het lukt me niet. Jouw zinnetje over de externe factoren gaf me bij mezelf wat krediet. Het spijt me dat je niet terug kan en dat je die boodschap hebt gekregen, maar ik wens je van harte een plek toe waar ze anders met mensen omgaan. x

    Like

    • Ik kan me voorstellen hoe ongelooflijk frustrerend dat moet zijn voor jou. In de periode dat de zoon hier zo vaak ziek was, konden we een aantal zaken nog een beetje verdelen. Ik kan me niet voorstellen wat het moet zijn voor jou om het altijd zelf te moeten doen..
      Hopelijk kan je toch op ietwat begrip rekenen van je werk en anders.. Zeker niet aan je hart laten komen.

      Like

  2. damngoodsoffie zegt:

    Ik heb die tekst waarnaar je verwijst ook gelezen, en hij heeft me op dezelfde manier enorm geërgerd. Een tekst over de moedermaffia die de hele tijd moeders met het vingertje wijst en zegt wat ze moeten doen. Zonder even na te denken over waar al die traditionele rollen vandaan komen. Ik blijf erbij: het is geen individuele verantwoordelijkheid van al die individuele moeders en vaders. We zitten niet in een maatschappelijk vacuüm als ouder.

    Ik las ooit ergens dat de vorige generaties zo hard gevochten hebben om vrouwen ‘gelijk’ aan mannen te krijgen op de werkvloer, dat moeders lang niet hebben mogen/kunnen/ durven toegeven welke impact jonge kinderen hebben op je leven. Dat is nu stilaan aan het keren. Als we nu eens een (alleenstaande) ouder als norm nemen op de arbeidsmarkt, zou dat niet voor iedereen beter zijn? Bijvoorbeeld: de definitie van werkbaar werk = een job die je kan combineren met jonge kinderen die geregeld ziek worden, onderbroken nachten, school en crèche regelingen, etc. zonder dat je elke dag het gevoel hebt dat je het niet meer trekt. Iedereen zou daar toch van profiteren?

    Like

    • Je maakt een gigantisch punt. Ik zou me graag eens verdiepen in de Scandinavische landen. Hoe hun verlovensysteem etc werkt en welke invloed dat heeft op pakweg burn outs en draagkracht van jonge ouders. En hoe het daar zit met alleenstaande ouders. Misschien stel ik het daar te rooskleurig voor, maar ik denk dat we veel van hen kunnen leren.

      Liked by 1 persoon

  3. wow wow wow herkenbaar … alles! behalve dat ze bij mij op het werk blijven zeggen dat ik “binnen 2 maanden” het misschien wel terug ga zien zitten om terug te komen en ik daar ook kippenvel van krijg (ook al bedoelen ze het goed).
    Geniet nu nog maar eerst van wat komen gaat, zonder al die schuldgevoelens en wetende dat keiveel kinderen bij hun ouders in bed liggen, veel meer dan dat je zou vermoeden ;-)!

    Like

    • Oef, ik denk dat die reactie me instant nog 6 maanden langer doet thuisblijven. Neem jij ook maar de tijd die je nodig hebt, hoeveel dat is blijkt wel als het zover is. En de eerste maanden ga ik nog openlijk genieten van een kleine baby in bed hoor!

      Like

  4. Sofie zegt:

    Elke keer als ik een nieuwe blog ontdek verrast het mij hoe herkenbaar de situaties zijn. (En hoeveel Sofie’s er bloggen of blogs lezen 🙂 ). Jouw situatie lijkt heel erg op die van mij een half jaar geleden. Ook ik was pendelaar, met peuter en een baby op komst. Met een drukke job waarbij ik moest vechten om deze met een gezin te combineren met heel wat schuldgevoelens thuis en op het werk tot gevolg. Nu is de baby er en is mijn contract afgelopen… Wat een rust.

    Like

  5. Wij zijn sinds 1988 aan het combineren. Vijf zonen en 28 jaar later zit ik thuis. Al 19 maanden na een serieuze burn-out. Eerst acht maanden ziekteverlof. Nu in een ‘zelfgekozen’ loopbaanonderbreking. Maar over de werkplek die niet geëvolueerd is, spreekt niemand. Ik had maar niet zoveel hooi op mijn vork moeten nemen. Terwijl ik het wel had volgehouden als de directie de moed had gehad te doen wat ze had moeten doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s