Uncategorized

Meer van dat, graag

“Dan stel ik voor dat we het afgelopen jaar maar eens in je voorgeschiedenis parkeren, wat denk je?”

Hoewel ik me ellendig voelde – ziek, tja – was het een van mijn betere doktersbezoeken ooit. Eentje waar ik naar uitkeek ook. Haar vertellen dat ik een job heb, dat deze verlengd wordt, dat ik opnieuw energie heb. Dat ik energie haal uit mijn werk. Dat het eindelijk eens goed gaat met mij. Nuja, buiten dat ik ziek was natuurlijk.

We praatten na. Hoe diep ik heb gezeten, hoe zwaar ik het zelf onderschatte. En hoe ik er toch maar uit ben geraakt. Door knopen door te hakken en moeilijke beslissingen te nemen. Door aan mijzelf te denken. Door tijd te nemen. Door niet te hoeven werken en er zelfs niet aan te hoeven denken. Noteer ik er maar even bij. Je weet maar nooit dat iemand het in zijn of haar hoofd zou halen om mensen in burn-out in wilde weg aan het werk te krijgen.

Ik kan weer verder met mijn leven. Wat zeg ik? Ik heb mijn leven eindelijk weer in handen. Ik neem zelf beslissingen. Ik kan ja zeggen, maar ook nee. Ik kan principes nastreven, maar kan ook flexibiliteit inbouwen.

Het is niet evident, om plots weer zoveel te werken. Tijd voor mezelf is opnieuw een luxe. Met dank aan mijn ontzettend slechte slapertjes. Ik kan gelukkig in het midden van de week een rustpunt inlassen. Even op adem komen. Orde scheppen in de chaos. Soms. Het blijft balanceren. Spendeer ik de weinige vrije tijd die ik heb aan het makkelijker maken voor mezelf de komende dagen en alvast was te doen, te koken, op te ruimen, … Of ga ik naar buiten, de zon in, spreek ik af met vriendinnen en trakteer ik de oudste op quality time.

Het wisselt al eens. Ik merk dat ik daar meer over wil schrijven. Over dat continu balanceren. Om die niet-perfecte kant van ouderschap, van ecologisch denken, van tijd nemen voor jezelf, … te tonen.
Het leven zoals het is.
Meer van dat, graag!

Zoals mijn kleuter, die voor de tv zit te krijsen dat ie koeken wil in plaats van mijn net zelfgemaakte spinaziemuffins, waardoor mijn keuken een stort is.
Poging om hem gezond te doen eten: grandioos mislukt.

Moet ik hem al krijsend en tierend van de tv weghalen omdat de zon schijnt buiten en ik echt snak naar buitenlucht en een vitamine D-kuur. Dat gezellige tripje naar buiten begint dan al met stress en in het allerslechtste geval (als ik zelf ziek ben, of het al veel te laat is), laten we hem maar. Dan maar niet naar buiten. Doet me er aan denken. Ken je een huis met tuin dat nieuwe bewoners zoekt, laat me iets weten!

Krijg ik de was niet rond en geef ik een briefje mee voor de crèche: geen wasbare luiers voor de baby vandaag. Doe maar wegwerp.

Ben ik al blij dat er nog net genoeg brood was om een brooddoos mee te geven met de kleuter, koop ik mezelf iets in de snackbars op m’n werk, vol plastic brol en verpakking terwijl ik zo zero waste mogelijk ging leven die week.

Zucht.

Ik slaag er niet in die principes hard te maken.
Ook daar wil ik meer over schrijven. Hoe je kan proberen je levensstijl te veranderen, duurzamer te worden. Ik maak zo ontzettend veel fouten, maar soms ben ik ook echt wel trots.

Wanneer we elke week, met een gezin van 4, maar 1 kleine vuilzak buiten zetten bijvoorbeeld.
Of wanneer ik al meer dan een maand niet in een auto gezeten heb, maar alles met de fiets op het openbaar vervoer heb gedaan. Ja, ook de kampeertrip tijdens onze vakantie. Ook dat verre familiebezoek. Ook dat uitstapje naar Plopsaland (waar ik dan weer minder trots op ben..).

Wanneer ik mijn kleuter op school afzet en hem, samen met een ander kindje, zie puzzelen. Wanneer hij me opmerkt en naar me toekomt aan het raam om me uit te zwaaien en me een kushandje geeft.

Wanneer mijn kleine baby ’s nachts wakker is en niet meer wil slapen. Hoe ze aan het lief zijn haren begint te trekken en het daarbij uitgiert. Hoe ze vooral heel veel liefde nodig heeft. Meer dan haar slaap.

Dan kom ik 10 minuten later aan op mijn werk. En moet ik eerst een koffie naar binnen werken voor ik productief kan worden. Maar dan is mijn dag wel goed begonnen.

Ook dat ja, meer van dat. Graag.

Advertenties
Standaard
Uncategorized

Voor vrouwendag

Ik hou het kort, want ik wil eigenlijk mijn bed in om te slapen. 

Ja, zo gaat dat hier tegenwoordig. Work,  sleep, eat, repeat. Steek nu allemaal je hand omhoog als je je herkent. En hallo, mexican wave! 

Dat is nu echter niet de punt van mijn betoog. Laat het ons eens over dat werk hebben. O ja, ik blogde er nog niet over denk ik. Een maand is het intussen, dat ik weer aan het werken ben. 

Op het werk dus. De eerste dag vertrekt m’n baas om 17u om haar kinderen nog op te pikken. Ik ben zelfs niet als eerste weg. Alle overuren die ik doe,  mag ik compenseren. Het is er doods tijdens schoolvakanties, vanwege al die compenserende ouders. Als ik me laat gaan, wordt ik aangesproken zeker niet teveel te werken en dat ik mijn werk privé balans niet uit het oog mag verliezen. Ik heb met collega’s discussies over hoe zij het doen. Er wordt info gegeven over eventueel staken tijdens de vrouwendag. 

Een maand geleden was ik even alle hoop kwijt. Nu weet ik dat het wel bestaat. Vrouw- en gezinvriendelijk werk. Het blijft een race tegen de klok, de was en de honger. Maar zoveel meer haalbaar. 

Hartjes voor mijn werk. 

Standaard
Uncategorized

Dilemma

​Ik zit op de trein naar huis. Ongeveer een uur doe ik er over. Net op gesprek geweest, ronde 2. Een interessante job, een organisatie waar ik achter sta. En toch die gigantische twijfel. Gaat dit lukken?  Nee, geen twijfels of ik de job ga kunnen doen. Daar vertrouw ik op. Maar gaat het lukken. Praktisch en heel concreet. Want ik zie het niet. De puzzel past niet. Langs geen kanten. Hoe kunnen we onze kinderen op tijd van opvang en naschoolse opvang halen wanneer we beiden een uur ver van thuis werken. In het beste geval. Wat als ik net langer moet werken wanneer het lief dat ook moet. *oneindig veel gevloek* 

 
Ik zie het echt niet.

Ik vind het waanzinnig dat ik in de eerste plaats moet selecteren op werkvoorwaarden en dan pas op job inhoud. Dat ik straks misschien nee moet zeggen tegen een job die ik graag zou doen. Of ja zeggen en opnieuw het noorden kwijt geraken. 

Hoe doen al die anderen dat? Het is geen vraag, het is een noodkreet. Ik heb geen behoefte meer aan tips, maar aan concrete oplossingen. Niet straks, maar nu. En liefst niet enkel voor mijzelf, maar voor al die anderen die naar adem snakken.

  

Standaard
Uncategorized

Een nieuw jaar, een nieuwe uitdaging

Een gladde baan en een betonnen paal. Meer hadden we niet nodig om 2017 een heel nieuwe wending te geven. Waar we al een tijd over opperden,  werd nu heel snel heel concreet. We gaan zonder auto het nieuwe jaar in. 

Maar met elkaar. Gelukkig met elkaar. Een paar schrammen en wat materiële schade. En prioriteiten die plots weer heel duidelijk worden. Leef en geniet, van grootse mensen en kleine dingen. 

Vanaf volgende week gaan we weer trager leven. Meer openbaar vervoer, meer met de fiets en als het echt niet anders kan autodelen. We zoeken nog uit wat het beste bij ons past. 

Standaard
Uncategorized

Omdat sommige verhalen verteld moeten worden

​Er wordt de laatste tijd opnieuw veel verteld over burn outs. Zinnige dingen, maar ook onzin. Ik ben geen expert. Ik ben ervaringsdeskundige. Ik wil niets veralgemenen, maar wel enkele punten op i’s zetten door mijn verhaal te vertellen en zo een deeltje van de onzin weg te werken. 

In mijn verhaal komen twee zaken bij elkaar. Ik wil ze apart benoemen, hoewel ze erg met elkaar verbonden zijn. Er is de burn out en het job gerelateerde.  En er is de combinatie van die job en het gezin en alles eigenlijk. 
Ik voel me niet aangesproken als ik de 3957e reactie lees van zelfverklaarde experts die bij hoog en laag beweren dat ik maar met minder tevreden moet zijn, want dat ‘de mensen’ te veel willen. 
Een goede job en een liefdevol gezin. Dat is het. En het laatste jaar heb ik daar ook nog wat tijd en orde voor mezelf aan toegevoegd.
Dus geen dikke auto, kast van een huis of wereldreis voor mij. En tot grote schande van mijn (schoon)moeder: ik doe ook mijn strijk niet en bak zelden cakes. Er staat wel elke dag (of toch bijna) vers eten op de tafel, maar ik ben er eigenlijk nooit van uitgegaan dat dat een luxe was.

Een leuke job hoefde evenmin. Dat wou ik wel ja, ik had er immers jaren voor gestudeerd (en om dat dan weer te kunnen betalen, ook gaan werken). Maar er moet geld binnenkomen en dan maak je compromissen. Ik heb alles gedaan, ook mijn handen vuil gemaakt. Ik heb fijne ervaringen en minder fijne. Op mijn niveau gewerkt, maar veel vaker eronder. Zowel qua inhoud als qua verloning trouwens. Ik had idealen, dat wel. Zette me naast mijn job nog eens ettelijke uren in om vrijwillig van de wereld een betere plek te maken. Dat doe ik nog steeds, maar nu bij een andere organisatie

 En dan vrije tijd.. in onze kinderloze jaren was dat vaak heel simpel. Thuis of op café, gezelschapsspellen spelen of een filmpje opzetten. En de stad of het bos in en dwalen. Dat laatste doen we nog steeds met de kinderen, maar die vrije momenten werden wel schaarser. Dat merk ik nu aan het aantal weekends dat ik alleen bij de kinderen ben. Nu valt me op hoe weinig zij hun papa zien en hoe weinig de oudste mij zijn eerste levensjaar heeft gezien. Te druk voor het werk.
Dat zorgde er voor dat ik niets meer voor mezelf durfde te doen. De weinige tijd die ik vrij had, spendeerde ik aan de kinderen (toen nog het kind,  enkelvoud). Maar gezond is dat niet.
Nu, een jaar later, bouw ik af en toe momentjes in. Wanneer ik de muren op me af zie komen, weet ik dat ik aan de alarmbel moet trekken. Als de agenda van het lief het toelaat, trek ik er  even op uit en laad ik me op. Al gebeurt het nog te weinig. En hoop ik dat te kunnen blijven wanneer ik terug aan het werk ben.
Ik kijk uit naar het moment dat ik weer kan gaan werken. Om structuur in mijn dag en mijn leven te krijgen. Om even heel hard met iets bezig te zijn, onverstoord en daarna al mijn aandacht onvoorwaardelijk naar m’n kindjes te richten.
5 avonden en twee dagen. Zoveel heb je als werkende ouder. Om je kinderen graag te zien, je huis op orde te krijgen, boodschappen te doen en eten klaar te maken, je kind zindelijk te maken,  administratie te regelen, jezelf als koppel te blijven vinden, vriendschappen te onderhouden en familie te ontmoeten die op respectievelijk 30 en 150 kilometer wonen.

Het moet wel gezegd. De burn out gaat een kantelpunt zijn  in mijn leven. Het is iets positiefs dat ik aan het afgelopen jaar heb overgehouden. Ik ga meer voor kwaliteit gaan in mijn leven. En ik schrap in mijn agenda. Avonden en weekends vul ik vanaf nu in hoe ik dat wil. Ik kan beter luisteren naar de signalen van mijn lichaam en mijn hoofd en ik heb er naar leren handelen.
Want ja. Er zijn aspecten van een burn out die je aan jezelf te danken hebt. Toegewijdheid en passie bijvoorbeeld. Verantwoordelijkheid. Op zich hele mooie eigenschappen, maar een gevaarlijke mix in combinatie met het moeilijk stellen van grenzen, geen nee durven of kunnen zeggen. Ik nam veel op me. Als ik iets deed, wou ik het goed doen en ook steeds beter. Daar wordt gretig gebruik van gemaakt en na een tijd ga je gebukt onder je verantwoordelijkheid en kan je ook geen stap meer terug.

Voor sommigen is het een groot taboe, maar ook de werkgever treft schuld. Behoorlijk wat zelfs. Gebrekkige communicatie. Weinig autonomie. Doorgedreven flexibiliteit. Nefast voor het welzijn van werknemers. Ik had het daar moeilijk mee. Ik had er moeite mee om bepaalde beslissingen te volgen die van bovenaf werden opgelegd. En ik had er vooral moeite mee dat er geen mogelijkheid bestond om er over te discussiëren. Er werd veel van mij gevraagd. Flexibiliteit ten gunste van de werkgever. Vraag maar aan Kris Peeters wat dat betekent, hij gaat dat heel goed kunnen uitleggen. Altijd beschikbaar zijn, 24 op 24 en 7 op 7. De nieuwe technologie heeft er inderdaad mee in de pap te brokken, maar er was geen keuze. Tot je baby ziek wordt en je merkt dat flexibiliteit geen moer voorstelt als het niet van twee kanten komt.

En dan was ik ook nog eens de foute persoon op de foute job. Een takenpakket dat veel energie van me vroeg. Niet noodzakelijk omdat het te veel was. Wel omdat het niet uitdagend was, ik niet goed was in (delen van) mijn job en me ook niet gewaardeerd voelde. Een functie die steeds meer uitvoerend werd en verder van me af kwam staan. Letterlijk. Ik nam echt afstand, werd cynisch en het kon me bot gezegd allemaal niet meer schelen.  Ik voelde dat ik mijn tijd aan het verdoen was op mijn werk terwijl ik met alles anders aan het verzuipen was. Dat ik alles wat ik graag deed en graag zag moest opofferen voor een job waar ik van vervreemd was.

En toen ging het licht uit. Opgebrand.  En duizenden anderen met mij en wellicht nog heel wat anderen die op het randje balanceren. Steeds jonger. De urgentie om hier iets aan te doen is hoog. Wat doen de beleidsmakers? Meer flexibiliteit inbouwen en jagen op wie ziek is en hen niet de tijd geven om te herstellen. Jongeren geen kansen geven en ouderen uitpersen.
Gelukkig zijn er ook innovatieve ideeën.  Ideeën die een kans verdienen. Met z’n allen 30 uren werken bijvoorbeeld. Het leven weer leefbaar maken. En wie weet komt er zo ergens wel een job vrij die ik met veel plezier weer kan uitvoeren. Want ik blijf er wel van overtuigd dat werken een enorme emancipatorische kracht in zich heeft. 

Een goede job en een liefdevol gezin. Meer hoef ik niet. Behalve misschien nog wat tijd voor mezelf.

  

Standaard
Uncategorized

We are the dreamers of dreams

Een gewaarschuwd mens is er twee waard.

Dacht ik…

Het greep me naar mijn keel. Ik kon geen woord meer uitbrengen aan de telefoon. Toen ik eindelijk kon opleggen kwam het. De zondvloed. Binnen en buiten. Twee uur aan een stuk.

Ik was weer helemaal klaar voor de wereld. Na al die tijd. En werd weer naar binnen verwezen. Zonder nieuwe vooruitzichten.

Gelukkig kon ik die avond naar buiten. De tickets lagen al enkele maanden klaar. Glen Hansard. Moest je hem niet kennen, hier is ie. Bijna zoals ik hem die avond gezien heb. Bijna 3 uur lang. Met liedjes van Leonard Cohen, anecdotes over Woody Guthry en vader Trump, de gitarist van Leonard Cohen én een eerbetoon aan de enige echte Willy Wonka, Gene Wilders.

Echt waar, gun jezelf 10 minuten, zet het lied op, doe je ogen toe en laat het over je heen komen. En zoek daarna alles op wat je maar kan vinden van hem en van the Frames. Als het maar live is. In 2005 deed ik dat voor het eerst, op het Cactusfestival in Brugge. Sindsdien noem ik mezelf fan (het was misschien duidelijk).

Alle frustraties, angsten, zorgen heb ik van me af kunnen schreeuwen, zingen die avond. Een betere timing kon er niet zijn. De dag erna werd ik wakker met een plan. Wat heb ik geleerd uit de voorbije weken en wat kan ik meenemen.

Al blijft de angst. Dat ik binnen enkele maanden nog steeds op dezelfde status quo zit. Dat ik de kansen waar ik nu naast gegrepen heb, niet meer ga krijgen. Want het waren echt wel jobs met een belachelijk hoge match.

“I’m hanging on with the faithful”

 

 

 

 

Standaard
Uncategorized

Ook dit

​Ik lig even stil. Bloggewijs dan. Want het is hier bedrijviger dan ooit. Brieven schrjven, op gesprek gaan, afspreken met vriendinnen, zakken vol gerief richting kringwinkel sturen, met de kindjes spelen, dingen maken. Mensen zien. Het leven zoals ik het een jaar eerder al had kunnen inrichten. Maar toen was het nog te zwart. 
Afgelopen weekend zonderde ik me weer even af. Nood aan tijd en ruimte voor mezelf, maar ook om een sollicitatie voor te bereiden. And it  hit me. Dit wil ik doen! Dit geeft me goesting in meer. Ik was vergeten hoe het voelde. Passie kunnen leggen in een job.
En ik was vergeten hoe de rush was om de trein te halen. Ik was zelfs even vergeten dat ik nooit ofte nimmer meer zou pendelen.
Vergeten om weg te zijn en me af te vragen of ze wel zou drinken (onze tweede flesweigeraar) en of ze niet de hele tijd zou wenen (zoals de vorige keer). Maar het ging goed. 

Zoals het hier ook goed gaat eigenlijk. Ik ben me bewust van het herontdekte moois in mijn leven, al schrijf ik er minder over natuurlijk. De nood om te delen en steun te zoeken is groter wanneer het niet goed gaat.

Wordt vervolgd…

Standaard